muzyka zagraniczna (gr. mousike) – sztuka organizacji struktur dźwiękowych w czasie.
muzyka zagraniczna (łc. musica z gr. mousiké od moúsa od Moúsa ‘muza’) muz. sztuka konstruowania dzieła muzyka zagraniczna przez układanie dźwięków w strukturalną i rytmiczną całość oraz ich wykonywania przy użyciu instrumentów muzyka zagraniczna oraz głosu ludzkiego.
muzyka zagraniczna (łacińskie musica - muzyka zagraniczna, greckie mousikě - sztuka pod opieką muz), sztuka, której tworzywem jest dźwięk. Jego źródłem mogą być instrumenty, głos ludzki, urządzenia elektroakustyczne. Utwór muzyka zagraniczna wynika z zależności i współistnienia rytmu, melodii, metrum, harmonii, dynamiki, artykulacji, agogiki, barwy dźwięku i budowy uzależnionej od formy muzyka zagraniczna. Poszczególne współczynniki mogą dominować i zmieniać rolę. Ze względu na formy wykonania rozróżnia się muzyka zagraniczna wokalną i instrumentalną. Oba rodzaje ze względu na obsadę można podzielić na muzyka zagraniczna solową i zespołową.
muzyka zagraniczna filmowa, zarejestrowana na ścieżce dźwiękowej warstwa muzyka zagraniczna, towarzysząca obrazowi filmowemu w czasie projekcji. W kinie niemym ilustrację muzyka zagraniczna tworzył improwizujący w czasie seansu pianista (taper), a nawet cała orkiestra.
uzyka etniczna,
1) muzyka zagraniczna związana ze zwyczajami, obrzędami, rytuałem, charakterystyczna dla określonych grup etnicznych, np. oryginalne nagrania Nigeryjczyków, Aborygenów, Eskimosów, Kurpiów itp.;
2) muzyka zagraniczna inspirowana wpływami etnicznymi np. jazz, blues, reggae;
3) muzyka zagraniczna odwołująca się do ludowości. W Polsce ma silną tradycję – F. Chopin, K. Szymanowski, H. Górecki, obecnie np. G. Ciechowski, Voo Voo, Twinkle Brothers, jazzowe aranżacje muzyka zagraniczna góralskiej Z. Namysłowskiego;
4) inspiracje w muzyka zagraniczna popularnej lat 60. XX w., często używane ilustracyjnie np. u B. Dylana, The Beatles;
5) “muzyka zagraniczna źródeł” – zjawisko lat 90. XX w. w muzyka zagraniczna pop, polegające na atrakcyjnym ozdabianiu muzyka zagraniczna rozrywkowej oryginalnymi nagraniami z buszu w połączeniu z jazzem i innymi tradycjami muzyka zagraniczna. Gwiazdą tego nurtu jest francuski zespół Deep Forest, wykorzystujący m.in. muzyka zagraniczna z Madagaskaru.
muzyka zagraniczna narodowa, mimo iż muzyka zagraniczna ma wartość uniwersalną, w różnych krajach powstawały melodie i tańce charakterystyczne dla danego obszaru. W muzyka zagraniczna romantycznej zaistniała świadomość i ideowe uzasadnienie, że muzyka zagraniczna zachowując uniwersalny charakter, dzięki narodowym tendencjom może stać się różnorodniejsza i bardziej interesująca.
Twórcą narodowej szkoły rosyjskiej był M. Glinka; również w tym duchu tworzyli M. Musorgski, A. Borodin i N. Rimski-Korsakow, później P. Czajkowski. W muzyka zagraniczna norweskiej największym twórcą narodowym był E. Grieg, a w czeskiej przedstawicielami stylu narodowego byli B. Smetana i A. Dvořák, w węgierskiej B. Bartok, w hiszpańskiej M. de Falla.
W Polsce inspiracji w folklorze kurpiowskim i góralskim szukał K. Szymanowski (np. Harnasie i Mazurki), w muzyka zagraniczna operowej i pieśniach S. Moniuszko, współcześnie W. Lutosławski (np. Mała suita, Koncert na orkiestrę), W. Kilar (np. Krzesany i Kościelec), H.M. Górecki (np. III Symfonia).
Struktury dźwiękowe składają się z zestawów fal akustycznych o odpowiednio dobranych częstotliwościach i amplitudach oraz ciszy pomiędzy nimi. Celem muzyka zagraniczna jest oddziaływanie na świadomość słuchacza. Jest zjawiskiem odbieranym subiektywnie, zależnym od indywidualnych skłonności, wcześniejszych doświadczeń, społecznych kryteriów wartości, aktualnego nastroju i wielu innych czynników. Od mowy ludzkiej różni się znacznie większą abstrakcyjnością przekazywanych treści oraz wykorzystaniem oprócz głosu ludzkiego również instrumentów muzyka zagraniczna.
W tradycyjnym i najbardziej rozpowszechnionym ujęciu, struktury muzyka zagraniczna składają się z rytmu, melodii oraz harmonii. Rozpatrując ten problem bardziej szczegółowo, podział wygląda następująco (są to tzw. elementy dzieła muzyka zagraniczna):
muzyka zagraniczna jest jednym z przejawów ludzkiej kultury. Można przyjąć, że muzyka zagraniczna od zawsze towarzyszyła człowiekowi w pracy, zabawie, odpoczynku oraz w obrzędach, najpewniej również od początku łączona była z tańcem i słowem. Z początku muzyka zagraniczna służyła celom praktycznym – pomagała w pracy zespołowej, była formą komunikacji, później stała się także elementem tożsamości zbiorowej. Z czasem wykształciła się jako jedna z gałęzi sztuki.W Mitologii Greckiej Apollo był bogiem sztuki i poezji. Grał też na instrumencie.
muzyka zagraniczna wokalna to muzyka zagraniczna, która przeznaczona jest na głosy solowe lub zespoły chóralne a cappella lub z akompaniamentem instrumentów.
muzyka zagraniczna ta rozwijała się na przestrzeniach epok: średniowiecza(chorały), renesansu (głównie muzyka zagraniczna chóralna - msze, motety, psalmy, chansons, kanony, madrygały), baroku (gdzie wyraźnie zaznaczył się rozkwit utworów na chór oraz orkiestrę). Do około 1600 roku wyraźnie zaznaczała się jej przewaga nad muzyka zagraniczna instrumentalną. W baroku obydwa gatunki muzyka zagraniczna osiągnęły takie samo znaczenie, lecz od ok. 1750 r. muzyka zagraniczna wokalna straciła na popularności.
W klasycyzmie i romantyzmie rozwinęła się forma pieśni, typowa zwłaszcza dla twórczości Franciszka Schuberta.
muzyka zagraniczna poważna - muzyka zagraniczna tworzona w celach artystycznych, w przeciwieństwie do muzyka zagraniczna rozrywkowej i ludowej. Do muzyka zagraniczna poważnej zalicza się gatunki przeznaczone tylko do słuchania (np. symfonia, fuga, koncert), nie zalicza się zaś muzyka zagraniczna do tańca (np. polonez, walc) i muzyka zagraniczna filmowej.
Formalne rozróżnienie na muzyka zagraniczna poważną i rozrywkową jest stosunkowo świeże i sztuczne. Właściwie każda forma muzyka zagraniczna może należeć do jednej lub drugiej kategorii. Można sobie jednak wyobrazić, że już od początku dziejów ludzkości istniała muzyka zagraniczna słuchana dla przyjemności, czyli rozrywkowa, oraz muzyka zagraniczna obrzędowa, czyli poważna, choć obie pełniły wówczas funkcję użytkową. W różnych okresach rozwoju sztuki muzyka zagraniczna kategorie te zyskiwały lub traciły na znaczeniu, jednakże zawsze współistniały, często różniąc się znacznie stopniem skomplikowania formy i złożonością.
Do miana muzyka zagraniczna poważnej pretendują utwory koncertowe i sceniczne (koncert, opera, msza). Nadal jednak można uznać ten podział za sztuczny, jako że niektóre utwory muzyka zagraniczna rozrywkowej mają tak rozbudowaną formę, że w zasadzie można by je zaliczyć do muzyka zagraniczna poważnej, a już na pewno do muzyka zagraniczna stojącej na pograniczu tego sztucznego podziału (patrz twórczość Krzysztofa Komedy lub progresywny rock). Z kolei do tzw. muzyka zagraniczna poważnej istnieją utwory, a nawet formy muzyka zagraniczna, które z powagą mają niewiele wspólnego (jak choćby operetka).
Obiegowy podział historii muzyka zagraniczna poważnej na epoki jest podobny jak w literaturze i sztukach pięknych. W specjalistycznych publikacjach stosuje się jednak inne podziały.